maskerMet z’n vieren staan ze daar. Gespannen leunend op de stick, wachtend op de bal die aan het rollen gaat. De keep tussen hen in, instructies gevend aan zijn verdedigers. Penalty corner: belangrijke fase in elke hockeywedstrijd. Zeker als je 10 of 11 jaar bent en voor het eerst wedstrijden speelt waarin je zelf een rol kan spelen in die zò belangrijke penalty corner . Kicken met dat masker voor je snuit, zonder angst voor de bal, bijna roekeloos uitlopend om die goal te verhinderen.

Ze zijn er mee bezig, geloof me. Elke training opnieuw komen ze met dezelfde vraag op de proppen: oefenen we de strafcorner ook vandaag? Omdat ze inzien dat hierdoor een belangrijke kans op een doelpunt gecreëerd wordt , dat zeker. Maar ook omdat het gewoon cool is , zo’n fase waarin je duelleert met de tegenstander. Bijna ridderlijke afspraken, wachtend recht tegenover elkaar, fluitsignaal weerklinkt, de spanning ontlaadt zich in een wervelende, nu en dan chaotische, mix van spelers die strijden voor hun team. Soms eindigend op een glorieus moment wanneer de bal hard in doel gaat, soms eindigend in een furieus moment wanneer de slag gemist wordt en de verdedigers de bal ontzetten. Het gevaar wijkt en slaat om in een snelle tegenaanval. Rennen jongens!

Fantastisch toch hoe ze zelf de heroïek in het spelletje fantaseren, hoe ze bijna optreden als speler en publiek tegelijkertijd. Mooi om zien ook hoe ze de ingeoefende(lees: ingehamerde)afspraken naleven, hoe een kleine Tom Boon met een harde sleeppush de bal in doel probeert te werken terwijl de rest van het team enthousiast meedraaft om hun posities zo precies mogelijk in te nemen. En als die bal op zijn weg naar doel onzacht een knie of ander verdedigend onderdeel kruist, staat de coach steevast klaar met de ijszak. Op en verder.

Het is best wel opmerkelijk dat de verdedigers in zo’n jong team vastberaden hun verantwoordelijkheid nemen en onverschrokken hun plaats in doel innemen. Steeds weer, ook al weten ze best dat de bal niet meteen zacht aanvoelt, laat ons zelfs zeggen: hard. En wat ook opvalt: respect. Respect van de aanvallende spelers die aan de middellijn staan te wachten tot ze mogen inlopen om hun maats te helpen, hopend op een snelle onderschepping zodat ze snel kunnen omschakelen naar een bliksemaanval. Teamwork in het klein, maar groots uitgevoerd.

Als ze dan na de spannende partij de wedstrijdfases met elkaar bespreken kom je wel eens tot verrassende inzichten. Verhelderende inzichten ook, die duidelijk maken dat een kinderbrein hier en daar op een andere, en best wel originele, manier functioneert. Zo vroeg één van mijn boys aan een verdediger uit zijn team hoe hij het vond om als eerste uit te lopen terwijl ze al duidelijk gezien hadden dat de tegenstander snoeihard op de bal kon slaan. Er kwam een laconiek antwoord: ‘Ik zit toch achter dat masker…’.